6 - عزّت واقعى و دورى از كبر عزّت مايهء الهى و سرمايه‌اى است ملكوتى كه به صورت حالتى نورانى بر اثر ايمان واقعى به خداوند و يقين به قيامت ، و اتصال به نبوت و امامت ، و تخلّق به اخلاق الهى ، و اجراى فرامين حق ، و دورى از حرام در درون انسان تجلّى مىكند ، و نمىگذارد هيچ خطرى و هيچ عاملى انسان را مغلوب و محكوم خود كند ، و به ذلّت و حقارت و پستى دچار نمايد . كسب چنين شخصيت با عظمت باطنى جز از طريق پيمودن راه دين و محور قرار دادن حق در زندگى ميسر نيست . عناصر مادى عامل عزّت نيست ، جاه و مقام مايهء شخصيت نمىباشد ، شهرت و آبروى ظاهرى سربلندى درونى نمىسازد . مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلّهِ الْعِزَّةُ جَميعاً الَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصّالِحُ يَرْفَعُهُ » « 1 » كسى كه عزّت مىخواهد ، پس [ بايد آن را از خدا بخواهد ؛ زيرا ] همهء عزت ويژهء خداست . حقايق پاك [ چون عقايد و انديشه‌هاى صحيح ] به سوى او بالا مىرود و عمل شايستهء آن را بالا مىبرد . لِلّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنينَ » « 2 » عزت و اقتدار براى خدا و پيامبر او و مؤمنان است . آن كه از اين مايهء درونى و حالت ملكوتى و سرمايهء عرشى بى بهره است ، در مقابل اندكى از مال دنيا ، يا جاه ومقام ، يا هجوم شهوات و غرايز ، و لذت‌هاى مادى به سرعت محكوم و مغلوب مىشود ، و به مرض خطرناك ذلّت و حقارت و پستى دچار مىگردد .

--> ( 1 ) - فاطر ( 35 ) : 10 . ( 2 ) - منافقون ( 63 ) : 8